Felusjúka ástin
06. janúar 2010 klukkan 12:43
Ég hef oft bankað upp á dyrnar hjá ástinni minni. Stundum er hún heima og býður mér inn. Í kaffi og spjall. Eða bara knús og kærleik - eða eitthvað innilegra. Ef hún var ekki heima þá hef ég stundum farið í smá fýlu yfir því og húkt á tröppunum og beðið eftir henni. Stundum bara til að segja henni hvað ég væri búin að bíða lengi og skamma hana fyrir tillitsleysið. Geng svo í burtu, ennþá í fýlu, en ég kem alltaf aftur næsta dag. Stundum er hún heima en kýs að fara ekki til dyra, og þá breytist fýlan í sársaukamikla höfnun. En hún er kannski upptekin eða þreytt, eða heyrir ekki bankið. Ég er alltaf með fulla vasa af afsökunum fyrir þessum dillum í henni og býð henni oftast upp á fyrirgefningarmola með kaffinu.
Eina ást átti ég sem var þunglynd af eintómri sjálfhverfu. Hún var á lyfjum og gekk reglulega til geðlæknis. Hún hélt hún væri kamelljón og hefði hæfileika til að breyta sér í hvað sem er. Hún var óþreytandi við að sannfæra mig um að það væri synd að leyfa þessum hæfileikum ekki að blómstra og fannst hún þyrfti að samlagast sem flestu til þess að njóta sérstæði síns í botn. Um stund eltist ég við hana í gegnum frumskóginn í hverfinu okkar. Tókum strætó þangað því bíllinn okkar var með bilað stýri og gps-tækið var eitthvað ruglað. Fórum svo í feluleik, það var uppáhaldsleikurinn hennar. Við höfðum gert þetta svo oft að við höfðum búið til staðlað form til að einfalda hlutina. Hún var ekki hrifin af því að flækja málin og nennti ekki að standa í einhverju veseni. Til þess var hún alltof mikilvæg sjálfri sér. Það var alltaf ég sem þurfti að telja, því ég var orðin svo flink í því, og hún faldi sig á meðan. Ég taldi yfirleitt upp að tíu og hún hljóp af stað í leit að felustað. Ég fann hana alltaf, eða hún gaf sig fram og við tókum pásu. Ef hún var í stuði dvaldi hún með mér þar til hún samlagaðist mér þangað til við vissum ekki hver væri hvað. Þá er náttúrulega ómögulegt að leita, þegar maður veit ekki hver er týndur. Einu sinni bað hún mig um að telja upp á hundrað því hún var búin með alla felustaðina sem voru í nágrenninu. Þegar ég var búin að telja og opnaði augun var ég ekki stödd lengur í frumskóginum heldur í brennandi eyðimörk þar sem engir felustaðir voru til staðar og ég sá ekki tangur né tetur af ástinni. Hún hafði skoppað á milli heima. Eða kannski var það ég sem ég gerði það, ég er ekki alveg viss, svona eftir á. Ég varð svo ringluð þarna í mörkinni því vegurinn heim var langur og ég hitti einmanaleikann á leiðinni. Hann dulbjó sig sem hillingu en reyndist vera þjófur og rændi mig allri sjálfsvitund. Það er nefnilega hættulegt að ganga einn með sjálfum sér í eyðimörkinni of lengi.
Þegar ég komst loksins heim var ég ekki sama manneskjan og áður. Ég var sólbrennd og þreytt á sál og líkama auk þess sem hjartað mitt hafði skroppið saman af þurrki. Þá heyri ég allt í einu að einhver bankar upp á hjá mér - það reyndist vera söknuðurinn. Þar sem ég er mjög gestrisin í eðli mínu þá bauð ég honum inn. Annað væri ókurteisi upp á gamla mátann. Ég bauð upp á þetta hefðbundna, kaffi og spjall. Hann var leiðinlegur samræðufélagi og hagaði sér eins og alzheimersjúklingur. Hann kjammsaði á tuðmolum og endurtók allt sem ég sagði, sleit það úr samhengi og stundum hökti hann í sömu setningunum. Var með ástina á heilanum. Það var komið kvöld og ég var að verða brjáluð af leiðindum. Svo hafði mjólkin líka súrnað í köldu kaffinu svo ég sagði honum að hypja sig eitthvert annað. Ég þyrfti að fara að vaska upp bollana áður en súra lyktin festist í fötunum mínum , hárinu og húsinu. Hann ráfaði út yfir þröskuldinn og tautaði eitthvað um að enginn elskaði sig. Ég benti honum á áfangaheimili fyrir glataðar sálir úti við bæjarmörkin. Minntist eitthvað á það að hann þyrfti að drífa sig áður en því lokaði fyrir nóttina. Svo skellti ég hurðinni og læsti. Skreið upp í rúm með smá keim af þessari súru lykt í nösunum. Ég sofnaði loks þegar ég hafði sett á mig nefklemmu og dreymdi um frumskóga, felustaði og eyðimerkurræningja.
Þegar ég vaknaði um morguninn gat ég ekki stillt mig um að telja upp í hundraðogeinn. Ég vildi sjá hvað gerðist. Það gerðist ekkert. Og ég taldi upp í hundraðogtvo, hundraðogþrjá, hundraðogfjóra. Þegar ég var komin upp í þúsundogeinn þá hætti ég að telja. Enda kom ég engu orðið í verk á heimilinu, því ég var svo upptekin af því að telja. Og bíða. Ég fór að telja niður til tilbreytingar. En ekkert gerðist og minningin um felusjúku ástina máðist út. Þegar þetta er skrifað er ég komin á núllið. Það er betra en að vera í mínus svo ég ákvað að vera skynsöm og fara í fráhald frá tölum í bili.
Eina ást átti ég sem var þunglynd af eintómri sjálfhverfu. Hún var á lyfjum og gekk reglulega til geðlæknis. Hún hélt hún væri kamelljón og hefði hæfileika til að breyta sér í hvað sem er. Hún var óþreytandi við að sannfæra mig um að það væri synd að leyfa þessum hæfileikum ekki að blómstra og fannst hún þyrfti að samlagast sem flestu til þess að njóta sérstæði síns í botn. Um stund eltist ég við hana í gegnum frumskóginn í hverfinu okkar. Tókum strætó þangað því bíllinn okkar var með bilað stýri og gps-tækið var eitthvað ruglað. Fórum svo í feluleik, það var uppáhaldsleikurinn hennar. Við höfðum gert þetta svo oft að við höfðum búið til staðlað form til að einfalda hlutina. Hún var ekki hrifin af því að flækja málin og nennti ekki að standa í einhverju veseni. Til þess var hún alltof mikilvæg sjálfri sér. Það var alltaf ég sem þurfti að telja, því ég var orðin svo flink í því, og hún faldi sig á meðan. Ég taldi yfirleitt upp að tíu og hún hljóp af stað í leit að felustað. Ég fann hana alltaf, eða hún gaf sig fram og við tókum pásu. Ef hún var í stuði dvaldi hún með mér þar til hún samlagaðist mér þangað til við vissum ekki hver væri hvað. Þá er náttúrulega ómögulegt að leita, þegar maður veit ekki hver er týndur. Einu sinni bað hún mig um að telja upp á hundrað því hún var búin með alla felustaðina sem voru í nágrenninu. Þegar ég var búin að telja og opnaði augun var ég ekki stödd lengur í frumskóginum heldur í brennandi eyðimörk þar sem engir felustaðir voru til staðar og ég sá ekki tangur né tetur af ástinni. Hún hafði skoppað á milli heima. Eða kannski var það ég sem ég gerði það, ég er ekki alveg viss, svona eftir á. Ég varð svo ringluð þarna í mörkinni því vegurinn heim var langur og ég hitti einmanaleikann á leiðinni. Hann dulbjó sig sem hillingu en reyndist vera þjófur og rændi mig allri sjálfsvitund. Það er nefnilega hættulegt að ganga einn með sjálfum sér í eyðimörkinni of lengi.
Þegar ég komst loksins heim var ég ekki sama manneskjan og áður. Ég var sólbrennd og þreytt á sál og líkama auk þess sem hjartað mitt hafði skroppið saman af þurrki. Þá heyri ég allt í einu að einhver bankar upp á hjá mér - það reyndist vera söknuðurinn. Þar sem ég er mjög gestrisin í eðli mínu þá bauð ég honum inn. Annað væri ókurteisi upp á gamla mátann. Ég bauð upp á þetta hefðbundna, kaffi og spjall. Hann var leiðinlegur samræðufélagi og hagaði sér eins og alzheimersjúklingur. Hann kjammsaði á tuðmolum og endurtók allt sem ég sagði, sleit það úr samhengi og stundum hökti hann í sömu setningunum. Var með ástina á heilanum. Það var komið kvöld og ég var að verða brjáluð af leiðindum. Svo hafði mjólkin líka súrnað í köldu kaffinu svo ég sagði honum að hypja sig eitthvert annað. Ég þyrfti að fara að vaska upp bollana áður en súra lyktin festist í fötunum mínum , hárinu og húsinu. Hann ráfaði út yfir þröskuldinn og tautaði eitthvað um að enginn elskaði sig. Ég benti honum á áfangaheimili fyrir glataðar sálir úti við bæjarmörkin. Minntist eitthvað á það að hann þyrfti að drífa sig áður en því lokaði fyrir nóttina. Svo skellti ég hurðinni og læsti. Skreið upp í rúm með smá keim af þessari súru lykt í nösunum. Ég sofnaði loks þegar ég hafði sett á mig nefklemmu og dreymdi um frumskóga, felustaði og eyðimerkurræningja.
Þegar ég vaknaði um morguninn gat ég ekki stillt mig um að telja upp í hundraðogeinn. Ég vildi sjá hvað gerðist. Það gerðist ekkert. Og ég taldi upp í hundraðogtvo, hundraðogþrjá, hundraðogfjóra. Þegar ég var komin upp í þúsundogeinn þá hætti ég að telja. Enda kom ég engu orðið í verk á heimilinu, því ég var svo upptekin af því að telja. Og bíða. Ég fór að telja niður til tilbreytingar. En ekkert gerðist og minningin um felusjúku ástina máðist út. Þegar þetta er skrifað er ég komin á núllið. Það er betra en að vera í mínus svo ég ákvað að vera skynsöm og fara í fráhald frá tölum í bili.
Það sem ég hef lært er að um leið og ég hætti að leita fer ástinni að leiðast feluleikurinn og kemur úr fylgsnum sínum. Og við finnum okkur nýjan leik. Nýja þraut. Semjum nýjar reglur. Spilum þar til við verðum ofurflink og leikurinn verður að sameiginlegum sigri þar til við höfum ekki þörf til að leika hann lengur. Við erum mettuð. Södd og sæl í sálinni og njótum þess að liggja á meltunni, hönd í hönd, yfir rómantísku lífshlaupi okkar.
Who Says Words With My Mouth?
02. maí 2009 klukkan 02:56
All day I think about it, then at night I say it.
Where did I come from, and what am I supposed to be doing?
I have no idea.
My soul is from elsewhere, I'm sure of that,
and I intend to end up there.
This drunkenness began in some other tavern.
When I get back around to that place,
I'll be completely sober. Meanwhile,
I'm like a bird from another continent, sitting in this aviary.
The day is coming when I fly off,
but who is it now in my ear who hears my voice?
Who says words with my mouth?
Who looks out with my eyes? What is the soul?
I cannot stop asking.
If I could taste one sip of an answer,
I could break out of this prison for drunks.
I didn't come here of my own accord, and I can't leave that way.
Whoever brought me here will have to take me home.
This poetry, I never know what I'm going to say.
I don't plan it.
When I'm outside the saying of it,
I get very quiet and rarely speak at all.
From Essential Rumi
by Coleman Barks
The Dream That Must Be Interpreted
02. maí 2009 klukkan 02:46
This place is a dream.
Only a sleeper considers it real.
Then death comes like dawn,
and you wake up laughing
at what you thought was your grief.
But there's a difference with this dream.
Everything cruel and unconscious
done in the illusion of the present world,
all that does not fade away at the death-waking.
It stays,
and it must be interpreted.
All the mean laughing,
all the quick, sexual wanting,
those torn coats of Joseph,
they change into powerful wolves
that you must face.
The retaliation that sometimes comes now,
the swift, payback hit,
is just a boy's game
to what the other will be.
You know about circumcision here.
It's full castration there!
And this groggy time we live,
this is what it's like:
A man goes to sleep in the town
where he has always lived, and he dreams he's living
in another town.
In the dream, he doesn't remember
the town he's sleeping in his bed in. He believes
the reality of the dream town.
The world is that kind of sleep.
The dust of many crumbled cities
settles over us like a forgetful doze,
but we are older than those cities.
We began
as a mineral. We emerged into plant life
and into the animal state, and then into being human,
and always we have forgotten our former states,
except in early spring when we slightly recall
being green again.
That's how a young person turns
toward a teacher. That's how a baby leans
toward the breast, without knowing the secret
of its desire, yet turning instinctively.
Humankind is being led along an evolving course,
through this migration of intelligences,
and though we seem to be sleeping,
there is an inner wakefulness
that directs the dream,
and that will eventually startle us back
to the truth of who we are.
From Essential Rumi
by Coleman Barks
My darling, my saviour
13. desember 2008 klukkan 00:56
My darling, my saviour
Fyrst ég fann þig loksins
svona drullugóðan mind-fokkara
Þá bruggaðu mér launráð
vertu nú sanngjarn
Og hristu aðeins upp í mér
Ég þarf á því að halda
Gerðu mér illa til geðs og splundraðu mér
Með lygum
Og svikum
Gerðu nú góðverk dagsins
Og fokkaðu bara örlítið í hjarta mínu
Og makaðu það aðeins meiri leir
Því ég þarf á því að halda
Svo ég finni fjársjóðinn falda
Og kistuna með leyndarmálunum
Öll leyndarmálin undir steinum
Sem ég þarf að velta við
Gerðu það vertu næs við mig
fokkaðu í mér
og láttu mig ekki í friði
Þar til ég loks læt segjast
Og horfist í augu við skuggann
Svarta svarta skuggann
Sem er leynt og ljóst að kæfa mig
Stela möguleikum mínum til að lifa
Til jafns við þig
Vertu nú indæll við mig
Ekki svíkja mínar leyndustu þrár
Því annars sækir að mér ólund
Og ég missi af tækifærinu
Þegar þú ristir á hol mína yfirborðslegu innviði
Sem þurfa svo mikið að láta hræra í sér
Þurfa þykkar krumlur þínar utan um sig
Þykku kyrkikrumlurnar þínar utan um sig
Þar til þeim blæðir sannleikanum
Um mig og þig
Eins og við virkilega erum
Eða gætum verið
Svo hristu aðeins upp í mér
Láttu mér blæða
Svo ég geti verið þakklát
Þegar ég loksins fer frá þér
algjörlega á röngunni
- en svo yfirmáta, yfirmáta Þakklát
Fyrst ég fann þig loksins
svona drullugóðan mind-fokkara
Þá bruggaðu mér launráð
vertu nú sanngjarn
Og hristu aðeins upp í mér
Ég þarf á því að halda
Gerðu mér illa til geðs og splundraðu mér
Með lygum
Og svikum
Gerðu nú góðverk dagsins
Og fokkaðu bara örlítið í hjarta mínu
Og makaðu það aðeins meiri leir
Því ég þarf á því að halda
Svo ég finni fjársjóðinn falda
Og kistuna með leyndarmálunum
Öll leyndarmálin undir steinum
Sem ég þarf að velta við
Gerðu það vertu næs við mig
fokkaðu í mér
og láttu mig ekki í friði
Þar til ég loks læt segjast
Og horfist í augu við skuggann
Svarta svarta skuggann
Sem er leynt og ljóst að kæfa mig
Stela möguleikum mínum til að lifa
Til jafns við þig
Vertu nú indæll við mig
Ekki svíkja mínar leyndustu þrár
Því annars sækir að mér ólund
Og ég missi af tækifærinu
Þegar þú ristir á hol mína yfirborðslegu innviði
Sem þurfa svo mikið að láta hræra í sér
Þurfa þykkar krumlur þínar utan um sig
Þykku kyrkikrumlurnar þínar utan um sig
Þar til þeim blæðir sannleikanum
Um mig og þig
Eins og við virkilega erum
Eða gætum verið
Svo hristu aðeins upp í mér
Láttu mér blæða
Svo ég geti verið þakklát
Þegar ég loksins fer frá þér
algjörlega á röngunni
- en svo yfirmáta, yfirmáta Þakklát
Prósar - gamlar dagbćkur
10. júlí 2008 klukkan 00:40
Er ástin trúðlist?
Hve dásamlegt er það að vakna af værum hórublundinum og byrja daginn á því að berjast - með innri fögnuð og kærleik í hjarta - fyrir sannleikanum, frelsinu og verund manns sjálfs! Að hefja sig yfir hrokaöldur yfirborðsmennskunnar og eygja loks von við sjóndeildarhringinn - þá óljósu línu sem dregin er á milli himins og jarðar - anda og efnis - vonar og trúar. Og það sem lífgar einn það deyðir annan. Við erum ekki ástfangin. Er hægt að verða ástfanginn af manneskju sem maður þekkir ekki? Það eru aðeins þættir í okkur sem virka svo heimakærir í vitund hvors annars. Þættir sem við þekkjum svo vel, sem veita okkur hvíld og næringu á þreytandi erli hversdagsleikans. Er ástin trúðlist? Hvort ástin er trúðlist eða ekki ákvarðast e.t.v. af hjartalagi einstaklingsins og þolinmæði hans til þess að kafa innst og dýpst í sálarkytruna í þeim tilgangi að finna hinn sanna loga ástarinnar í stað hins rasandi bálhafs hinnar eigingjörnu ástar sem miðast aðeins að hinu falska gervi lostans.
(Mel, 2003)
Fuglinn
Og þú flýgur sem fugl um tilveru mína og lendir á tárapolli tilfinninganna og andinn hann þráir að næra og finna þá ást sem var afkvæmi orðanna þinna.
(Mel, 2003)
Tíminn og Skelin
En öll erum við svo smá í eigin takmörkunum. Að langa til að breiða úr kærleikanum og vefja hann utan um aðra manneskju sem finnur hlýjuna þyrlast um verund sína en reka sig síðan á þætti í manneskjunni sem veldur því að maður pakkar saman kærleiksteppinu og eftir stendur hrokinn, smánin og grunnhygli sjálfsblekkingarinnar. Og hvað er það sem veldur því að maður missir álit og áhuga á þeim sem er manni kær? Eitthvað sem er vitlaust sagt? Vitlaust skilið? Eitthvað sem sundrar og tærir hinu góða áliti sem tvær mannsekjur byggðu í samhendni á milli sín eins og tvö börn að leik á ströndinni að byggja sandkastala. Er logann lýsir af degi halda þau heim á leið og kastalinn bíður þess hljóður að hverfa í faðm öldurótsins - hverfa á vit annars lífs til þess hlutverks að gervast með Tímanum og Skelinni í perlur.
Þú komst sem sandkorn í skeljahöll hjarta míns og tíminn varð að ást og ástin að perlu sem var síðar veidd í net fiskimanns sem seldi hana fyrir búbótum. Til hans gat hún af sér gott en til þess sem keypti - í hans hlut kom andstæðan því perlan varð seinna sögufræg og endaði á uppboði þar sem hún var seld á röngu verði - því raunverulegt verðmæti hennar var aðeins okkar að vita.
(Mel, 2002)
Gesturinn sem vildi ekki fara
Ég er einstaklingur. Mínar æðstu skyldur ber ég gagnvart sjálfri mér og mínum æðri draumum, minni innri rödd. Margt sem ég hélt að skipti máli í lífinu er ég að sjá núna sem afþreyingu - sparsl.
Ég er komin svo langt frá sjálfri mér að allt sparslið er að hrynja úr sprungunum. Ég er gesturinn sem neitar að fara. Situr bara þolinmóður og bíður eftir því að ég gefi mér tíma frá hinni fölsku hugdreif minni og setjist niður, slaki á, helli upp á kaffi og spjalli við hann á einlægum nótum.
Myndin af ţér - gamlar dagbćkur
10. júlí 2008 klukkan 00:08
Myndin af þér
Ég kann þetta svo vel. Að pakka saman ástinni, draumunum og vonunum. Að pakka því svo kirfilega inn í sjálfa mig að hjarta mitt er orðið grafreitur óumbeðinna örlaga þar sem möguleikarnir ganga aftur og ég veit að vofur þeirra eiga eftir að kvelja mig í einhverju kvöldhúminu þar sem ég sit einsömul og hugsa til þín. Svona veit ég að þetta verður því ég hef gengið í gegnum þetta svo oft áður. En mér þykir þetta svo leitt því ég elskaði þig í raun og veru - og elska þig enn.
Það var helvítis fólkið í kringum okkur sem gerði okkur lífið leitt. Manstu hvernig það sat um okkur eins og hrægammar og beið eftir tækifæri til þess að láta til sín taka? Það beið eftir því að geta stungið fleyg á milli okkar með alls konar sögum, vegna þess að við ofbuðum þeim með ást okkar. Kannski fannst þeim þau svikin á einhvern hátt?
Manstu þegar ástin var orðin svo mikil að hún snerist gegn okkur og við fórum að hata hvort annað? Það var þá sem slagsmálin byrjuðu því við réðum ekki lengur við okkur, við höfðum runnið svo tilfinningalega saman að við vissum ekki lengur hver var hvað svo við urðum hrædd og fundum til frumstæðrar þarfar til að verja okkur.
Manstu þegar ég var næstum búin að drepa þig með vídeótækinu? Það slengdist af svo miklum krafti í höfuðið á þér að þú sást stjörnur og misstir næstum því meðvitund. Við horfðum ekki mikið á vídeó í marga daga á eftir.
---
Svo náðu þau til mín, þú veist, þessi kommon sens sem allir eru að tala um. Þau fóru að fylla mig af alls konar hugmyndum um öryggi, sjálfsvirðingu, framtíðaráætlunum og svo framvegis. En þú varst ekki tilbúinn og vildir ekki hlusta svo þú sast áfram á barnum og ég fór að hugsa mér til hreyfings. En Guð hvað ég saknaði þín á meðan. Allt í einu fórst þú að vera með fólkinu og það var komið að mér að finnast ég vera svikin.
(Mel, 2005)
Ég kann þetta svo vel. Að pakka saman ástinni, draumunum og vonunum. Að pakka því svo kirfilega inn í sjálfa mig að hjarta mitt er orðið grafreitur óumbeðinna örlaga þar sem möguleikarnir ganga aftur og ég veit að vofur þeirra eiga eftir að kvelja mig í einhverju kvöldhúminu þar sem ég sit einsömul og hugsa til þín. Svona veit ég að þetta verður því ég hef gengið í gegnum þetta svo oft áður. En mér þykir þetta svo leitt því ég elskaði þig í raun og veru - og elska þig enn.
Það var helvítis fólkið í kringum okkur sem gerði okkur lífið leitt. Manstu hvernig það sat um okkur eins og hrægammar og beið eftir tækifæri til þess að láta til sín taka? Það beið eftir því að geta stungið fleyg á milli okkar með alls konar sögum, vegna þess að við ofbuðum þeim með ást okkar. Kannski fannst þeim þau svikin á einhvern hátt?
Manstu þegar ástin var orðin svo mikil að hún snerist gegn okkur og við fórum að hata hvort annað? Það var þá sem slagsmálin byrjuðu því við réðum ekki lengur við okkur, við höfðum runnið svo tilfinningalega saman að við vissum ekki lengur hver var hvað svo við urðum hrædd og fundum til frumstæðrar þarfar til að verja okkur.
Manstu þegar ég var næstum búin að drepa þig með vídeótækinu? Það slengdist af svo miklum krafti í höfuðið á þér að þú sást stjörnur og misstir næstum því meðvitund. Við horfðum ekki mikið á vídeó í marga daga á eftir.
---
Svo náðu þau til mín, þú veist, þessi kommon sens sem allir eru að tala um. Þau fóru að fylla mig af alls konar hugmyndum um öryggi, sjálfsvirðingu, framtíðaráætlunum og svo framvegis. En þú varst ekki tilbúinn og vildir ekki hlusta svo þú sast áfram á barnum og ég fór að hugsa mér til hreyfings. En Guð hvað ég saknaði þín á meðan. Allt í einu fórst þú að vera með fólkinu og það var komið að mér að finnast ég vera svikin.
(Mel, 2005)
Litiđ tilbaka - gamlar dagbćkur
09. júlí 2008 klukkan 23:32
Hver er ég ?
Staðreyndir skipta kannski litlu máli því þær eru ytra form og sem slíkar bundnar því. En ég man eftir ungri konu sem var að springa úr reiði og treysti ekki nokkrum einasta manni. Einu sinni var hún svo einmana og umkomulaus, svo fjötruð innra með sér, að hún vildi helst deyja. Þótt hún vissi ekki neitt um dauðann þá hélt hún í blindni sinni að hann væri þó betri en lífið sem hélt henni í heljargreipum sjálfheldunnar. Þegar hún var lítil upplifði hún óöryggið sterkast af öllu, það var enginn dagur sem bar með sér loforð um stöðugleika. Dagar barnæskunnar voru einstæðingar, þeir tvinnuðust aldrei saman - áttu sér hvorki bræður né systur. Hver dagur leið og ekkert meir. Þeir tengdust aldrei almennilega. Allt sem var einn daginn dó hægt um nóttina sem aðskildi hann frá þeim næsta. Þegar sólin reis þá byrjaði lífið frá grunni og það var ekkert sem bar vissu um það að sömu reglurnar væru enn í gildi, eða sömu viðhorfin, því stúlkan átti foreldra sem voru ekki í jafnvægi og heimilið þar sem hún bjó smitaðist af þessu ástandi foreldranna og loks smitaðist hún sjálf og fór að efast um eigin tilveru. Fór að efast um „réttinn" til eigin tilveru, um hvað væri rétt og hvað rangt því það sem var bannað einn daginn var svo sem í lagi hinn daginn - og öfugt. Og hún flæktist í sömu prísundina og foreldrarnir - gluggalausri prísund þar sem þau sáu ekki út fyrir sig sjálf og sem skapaði afskiptaleysið sem hún ólst upp við og hún fann hvernig tómið hið innra óx og óx þar til Ekkertið gleypti hana og hún fór að trúa því að hún væri einskis virði. Og með þá sorglegu sjálfsmynd gekk hún loks út frá heimili afskiptaleysisins og út í hinn víðáttumikla heim.
Ég man eftir stúlkunni og heitustu ósk hennar um að tilheyra, vera hluti af stærri heild, nógu stórri til þess að hún skipti máli því hún efaðist um að hún sjálf væri nóg til að skipta nokkru einasta máli.
Ég man að hún myndaði tengsl við drengi , og síðar menn, sem henni fannst hafa það til að bera sem hana skorti og hún nærðist á sjálfsöryggi ástmanna sinna en allt kom fyrir ekki, ekki tókst henni að finna sjálfa sig í heimi þeirra svo ástarsambönd hennar urðu mörg og stutt og enduðu flest einhvern veginn illa. Hún varð fyrir sífelldum vonbrigðum vegna þess að þeir fóru og hún sat eftir - jafn týnd og fyrr, jafn smá og ómerkileg og áður í augum sjálfrar sín. Það var ekki nema þessa litlu stund á meðan það varði að henni fannst hún komast nær sjálfri sér því þeir horfðu þannig á hana - allavega í byrjun - og þá fannst henni hún hafa eitthvað við sig sem vert væri að horfa á - með aðdáun, kannski vott af ást og elsku - eða bara losta - hún ruglaði þessu tvennu oft saman, alla vega í fyrstunni. En þegar þeir fóru þá fannst henni að þeir færu með hluta af henni sjálfri og hún varð eilítið fátækari á eftir, eða þannig leið henni í reynsluleysi sínu og sjálfsvanþekkingu. Auðvitað var það ekki þannig og hún kom auga á það seinna, eftir að hún hætti að leita utan við sjálfa sig að byggingarefni í eigið sjálfstraust.
En svo man ég eftir henni seinna þegar hún varð í alvöru ástfangin af manni sem fór sína leið. Hún gekk út í skóg og tilætlan hennar var sú að snúa aldrei aftur tilbaka. Þessa nótt átti hún þá þrá heitasta að sameinast anda skógarvættanna og sundrast í það smæsta lífsform sem hún átti og sem verund hennar geymdi bundna í atóm og mólekúl í líkamanum. Hún lá í moldarfaðmi skógarins og horfði beint upp til stjarnanna sem sáust svo vel þá í niðdimmunni og óskaði þess að hún mætti berast með sínum síðasta andardrætti í gegnum myrkrið og alla leið til skærustu stjörnunnar á himinfestingunni. En það gerðist ekki þá nótt og alla vega ekki á þann hátt því ég man svo eftir henni nokkrum árum seinna og þá var hún hamingjusöm og sátt við alla - Guð og menn. Hún hafði eignast yndislegan dreng með góðum manni og fallegt lítið heimili. Á þeirri stundu sem drengurinn hennar fæddist, fæddist hún sjálf. Og drengurinn hennar kenndi henni að elska á þann hátt sem ástin ein og sönn elskar - á skilyrðislausan og einlægan hátt. Hluti af henni sem hafði legið í dvala alla hennar ævi leit dagsins ljós og innra með henni tók skærasta stjarna himinfestingarinnar að skína - Móðurástin. Aldrei hefði henni áður komið til hugar, á meðan hún þvældist á milli elskhuga, að lífsins mesta og hreinasta ást byggi innra með henni sjálfri og það var einmitt þessi skilyrðislausa ást sem hún bar til sonar síns sem gaf henni lífsneistann á ný, gaf henni von og einhvern veginn fann hún að aldrei þyrfti hún lengur að lifa í óvissu og óöryggi hversdagsleikans, því heimur hennar - já, allur heimurinn, nærðist við brjóst hennar. Allt hennar líf hvíldist á milli sængurfatanna í smáu tágakörfunni við hlið rúmsins þar sem hún svaf og þegar svo seinna hún upplifði fyrsta bros litla drengsins þá nægði henni sú augnablikssýn til að lýsa upp tilveruna í svartasta skammdegi þeirra ára sem áttu eftir að líða.
Allt sem er gott lýtur á skringilegan hátt því lífsins lögmáli að það siglir á endanum sína leið, lætur úr heimahöfn og berst út á heimsins höf með útfallinu. Og þannig var það með hamingju hennar og mannsins - hún beið byrs og lét úr höfn og þannig lauk því nú.
Mörgum árum seinna er ég enn þessi kona, enn eimir af henni í verund minni og hún er örþreytt og lífsbálið er aðeins þunnur logi. Enn á hún sér þó heita lífsdrauma sem hún ornar sér við þegar allt annað þrýtur, þegar þreytan og svefninn leggjast yfir hana og líkja eftir værðarvoðum dauðans. Ennþá er hún einmana og saknar sonar síns sem aldrei fyrr.
En draumur hennar er stór og rúmar þau bæði í náinni framtíð. Þess vegna vinnur hún sleitulaust og fallegu augun hans og brosið blíða halda henni við efnið.
Allir geta fundið sér drauma og margir geta látið einhverja þeirra rætast á lífsleiðinni. Ég sjálf er minn eigin draumur. Að finna sjálfa mig hefur alla tíð verið mitt takmark. Að dvelja á þeim stað í sjálfri mér þar sem ríkir jafnvægi og sátt, þar sem ég renn saman við drauminn sjálfan - drauminn um ástina, fegurðina og sannleikann. Og allir þurfa að finna fyrir hlýju frá ástvini. Þessa stundina er það þó gamalt hjartasár sem hindrar mig í að gefa af mér hlýju og ef til vill - að njóta hennar.
(Mel, 2000)